بررسی انتخاب اولین داروی خوراکی برای کاهش قندخون در بیماران  دیابتی

27 اکتبر 2014- بر اساس تحقیق اخیر، احتمال تشدید درمان با داروی خوارکی دوم یا تزریق انسولین  برای بیمارانی که داروی متفورمین به عنوان اولین دارو برای آنها تجویز شده است نسبت به بیمارانی که درابتدای تشخیص سولفونیل اوره یا تیازولیدین دیون یا ممانعت  کننده های  DPP-4برای آنها  تجویز شده است، کمترمی باشد. نتایج  تحقیق اخیر  در مجله ی JAMA Internal Medicineمنتشر گردید.

انجمن دیابت آمریکا، کالج آمریکایی پزشکان و دستورالعمل  آژانس تحقیقات وکیفیت مراقبتهای بهداشتی همگی تجویز متفورمین را به عنوان  درمان اولیه  برای کاهش  قندخون دربیماران  مبتلا به دیابت  نوع 2 توصیه می کنند.

 دکتر Berkowitzاز دانشکده ی  پزشکی هاروارد و همکارانش تأثیر انتخاب اولیه ی دارو و نیاز به تشدید درمانهای بعدی، هیپوگلایسمی، مراجعه به اورژانس به دلایل مرتبط با دیابت و حوادث  قلبی عروقی  را بررسی کردند. نویسندگان این مقاله ، اطلاعات گروهی از بیماران بیمه شده  ( 15516 نفر) را که برای آنان درفاصله  زمانی  جولای 2009 تا ژوئن 2013 داروهای کاهنده ی قند خون تجویز شده بود، آنالیز کردند.

 دراین میان، برای 8964 بیمار(57.8درصد) به عنوان اولین درمان خوراکی پایین آورنده ی قندخون درمان با متفورمین، برای 3570 بیمار (23 درصد)درمان با داروهای سولفونیل اوره ، برای 948 بیمار(6.1درصد) درمان با تیازولیدین دیون و برای 2034 بیمار (13.1درصد) درمان با ممانعت کننده های DPP-4تجویز شده بود.

 نتایج بیان کننده ی این واقعیت  است که نیاز به تشدید درمان برای بیمارانی که اولین انتخاب دارویی آنها متفورمین بوده است نسبت به سایر درمانها کمتر است.

درحالیکه  2198 بیمار (24.5درصد) که از متفورمین به عنوان  اولین دارو استفاده کرده بودند به تجویز داروی خوارکی دوم نیازمند شدند، 37.1از بیمارانی که اولین داروی آنها سولفونیل اوره بود،  39.6درصد از افرادیکه اولین داروی آنها تیازولیدین دیون بود و 36.2درصد از بیمارانی که داروی  اول تجویز شده برای آنها ممانعت کننده ی DPP-4بود به تشدید  درمان با داروی  خوراکی  دوم نیازمند شدند.

 درمجموع  5.1درصد از بیماران تحت درمان با متفورمین درمراحل بعدی درمان خود به تزریق انسولین نیاز داشتند این در حالیست که 9.1درصد از افراد  تحت درمان  با سولفونیل اوره،  5.6درصد از بیماران تحت درمان  با ممانعت کننده ی DPP-4و 6.2درصد از بیماران تحت درمان  با تیازولیدین دیون  به تزریق  انسولین در مراحل بعدی درمان نیازمند شدند.

 سایر جایگزین های دارویی برای متفورمین با افزایش خطر هیپوگلایسمی و مراجعه به بخش اورژانس یا حوادث قلبی عروقی در ارتباط  نبودند اما بنظر می رسد استفاده  از سولفونیل اوره با  افزایش خطر حوادث قلبی عروقی همراه است.

 با وجود دستورالعمل های موجود، تنها 57.8درصد از درمان اولیه ی بیماران با متفورمین آغاز شده بود. شروع درمان با متفورمین با کاهش نیاز به تشدید درمان دارویی  بدون تفاوت درمیزان هیپوگلایسمی  یا سایر عوارض  جانبی بالینی پس از آن، همراه است. دانشمندان نتیجه گیری نمودند که این یافته ها نشان  دهنده ی تأثیر انتخاب اولیه ی دارو بر کیفیت زندگی و هزینه های دارویی است.

تفسیر نتایج: درمان اولیه برای دیابت

دریک گزارش مرتبط با این تحقیق، دانشمندان  دانشگاه جان هاپکینز ادعا کردند  که شواهد قابل مقایسه کمی  برای  راهنمایی پزشکان درانتخاب درمان اولیه برای دیابت  نوع 2 وجود دارد. به همین علت نتیجه گیری نمودند که باید مطالعه ی دقیقی درباره ی تعیین اثرات مرتبط با انتخاب اولین داروی خوراکی دیابت انجام شود.

در تحقیق اخیر شواهد مستحکمی دال بر استفاده از متفورمین بعنوان اولین خط درمان دیابت ارائه گردید. با این وجود به دلیل پایبندی ناقص برخی از بیماران  به رژیم غذایی، توصیه های ورزشی و اولین داروی تجویز شده (متفورمین) نیاز به  تشدید درمان با تجویز داروی دوم مشاهده می شود. در بسیاری دیگر از بیماران این نیاز منعکس کننده ی پیشرفت قابل انتظار بیماری، کاهش بیشتر حساسیت  به انسولین و کاهش  عملکرد  سلولهای بتا و ..... است.

دانشمندان نتیجه گیری کردند افزودن دارو به درمان اول اقدامی درجهت حفظ سلامت بیماران است و بیماران  باید  آنرا بدشانسی  تلقی نکنند و بعنوان  بخشی از مراقبت صحیح  خود بپذیرند.

منبع:www.sciencedaily.com/releases/2014/10/141027182805.htm